"Faraon" - portret władcy w utworze

W „Faraonie” Prus przedstawił portrety kilku postaci, które znajdują się bądź znajdowały się u władzy:
Ramzes Wielki

Dawny władca. Zbudował potęgę Egiptu. Był założycielem dynastii. Wielki wojownik, który podbił dla Egiptu wiele krajów i ludów

Ramzes XIII
Młody zapaleniec, energiczny faraon, który chce wprowadzić w państwie wiele potrzebnych reform; pragnie odnowić jego potęgę i sprawować rządy (najlepiej) absolutne. Ma plan, ogromne chęci, energię, zaufanych ludzi i dobrych doradców. Ale bark mu doświadczenia, nie ma pieniędzy i nie chce „układać się” z kapłanami.

Hehror

Kapłan, jednostka wybitna. Filozof - cynik. Mędrzec, scjentysta, człowiek z doświadczeniem. Wykorzystuje swą wiedzę by zniszczyć młodego faraona. Chce zająć jego miejsce. Wspiera go kilkuset kapłanów.

Ramzes XII

Prus przestawia go jako idealnego władcę (ojciec Ramzesa XIII). W młodości, tak jak jego syn, chciał postawić świat na głowie: przeprowadzać reformy, panować absolutnie. Brakowało mu tylko środków jak to osiągnąć. Pieniądze posiadali kapłani; mieli wielki, wielopoziomowy skarbiec otoczony labiryntem, który można było naruszyć tylko w przypadku zagrożenia Egiptu. To kapłani decydowali, czy zagrożenie już nadeszło, czy nie. Ramzes XII z czasem zrozumiał, że jeśli nie zacznie współpracować z kapłaństwem nie ma szans. Dostosował się w pełni świadomy swej decyzji. Rozpoczęta współpraca zapobiegała zamieszkom i waśniom, do których doprowadził teraz jego syn. Dlaczego decyzja Ramzesa XII o współpracy z kapłaństwem znalazła akceptację w oczach pisarza?

Ponieważ Egipt wchodził wówczas w ciężki okres (jak odpływy i przypływy Nilu). Nie było miejsca na nowego Ramzesa Wielkiego. Kolejny faraon musiał zginąć, bo nie był człowiekiem na te czasy. Jego ojciec godząc się na warunki kapłanów zapewnił swojemu krajowi stabilność. Miał pieniądze i dzięki temu sprawnie prowadził interesy państwa. Tak manewrował między tym, co mu wolno a tym, co zakazane, by zrealizować choć część swoich planów, nie narażając się jednocześnie na gniew kapłanów. Posiadł też część ich mądrości, bo sam stał się kapłanem.

Umiał dostosować się do panującej sytuacji i sprawdził się jako dobry władca w trudnych dla Egiptu czasach. Jego Egipt to państwo chore, chylące się ku upadkowi, ale istniała szansa na poprawę sytuacji. Egipt funkcjonował nadal, bo status quo zostało utrzymane. Dbał, by nic nie przyspieszyło upadku Egiptu i nie szedł pod prąd. Dla jego dobra zrezygnował z realizacji osobistych pragnień.